Benim adım leke_avcisi, ama bir zamanlar kendimi oyun ekranına yapışmış bir gölge gibi hissederdim. 2010'ların başında, lise yıllarımda, evdeki o eski Acer dizüstü bilgisayarla League of Legends'a takılmıştım. Her akşam 8'den gece yarısına kadar oynardım, odamda perdeleri çekip ışıkları kapatırdım ki ailem rahatsız etmesin. Arkadaşlarımı bile unutuyordum, mesela 2012'de sınıf arkadaşım Murat'la buluşmayı kaçırmıştım çünkü bir ranked maça dalmıştım, sonuçta o günün planı suya düştü.
Oyunlar hayatımı ele geçirmeye başlamıştı, mesela ev işlerini bile ihmal ediyordum. Annemin bana her gün "odanı topla" demesi boşuna değildi, çünkü mouse ve klavyenin tozunu almak dışında hiçbir şey umurumda olmazdı. Bir keresinde, 2014'te, yaz tatilinde bütün gün Fortnite oynamaktan balkonun temizliğini atlamıştım; sonra eve gelen misafirler için apar topar silkelemiştim, ama leke kalmıştı. Bu bağımlılık yüzünden notlarım düşmüştü, lisede matematik sınavından 30 almıştım çünkü önceki gece oyun maratonundaydım. O sırada kendime "bu böyle gitmez" diyordum, ama bir türlü bırakamıyordum.
Sonunda 2016'da bir değişiklik yaptım, bilgisayarımı bir hafta uzaklaştırdım. Bunun yerine evdeki eski kitapları karıştırmaya başladım, mesela babamın 90'lardan kalma ev bakım kitaplarını okuyordum. Oyunları bırakınca fark ettim ki, zamanımı daha faydalı şeylere harcayabiliyordum; mesela mutfağı silip paslanmayı önlemek gibi pratik işler. Oyun şirketleri bunu nasıl tasarlıyor, sürekli bir daha oyna diye push notification yolluyorlar, ama ben artık o tuzağa düşmüyorum. Mesela Steam'de olan oyunları silip yerine YouTube'da temizlik videoları izlemeye başladım, bu sayede 2017'de kendi evimi düzenlemeyi öğrendim. Oyun bağımlılığı sadece zaman çalıyor, gerçek hayatta becerilerimizi köreltiyor; benim gibi, bir zamanlar her şeyi erteleyen biri için en büyük eleştiri bu. Şimdi düşünüyorum da, o saatleri ev temizliğine verseydim, belki daha erken kendi dairemi yönetebilirdim. Oyun endüstrisi parayı kazanıyor, ama bizler geride kalan leke avcıları oluyoruz. Benim hikayemde, bu bağımlılıktan kurtulmak evdeki tozları silmek kadar sıradan bir işti, ama sonuçta işe yaradı.
Oyunlar hayatımı ele geçirmeye başlamıştı, mesela ev işlerini bile ihmal ediyordum. Annemin bana her gün "odanı topla" demesi boşuna değildi, çünkü mouse ve klavyenin tozunu almak dışında hiçbir şey umurumda olmazdı. Bir keresinde, 2014'te, yaz tatilinde bütün gün Fortnite oynamaktan balkonun temizliğini atlamıştım; sonra eve gelen misafirler için apar topar silkelemiştim, ama leke kalmıştı. Bu bağımlılık yüzünden notlarım düşmüştü, lisede matematik sınavından 30 almıştım çünkü önceki gece oyun maratonundaydım. O sırada kendime "bu böyle gitmez" diyordum, ama bir türlü bırakamıyordum.
Sonunda 2016'da bir değişiklik yaptım, bilgisayarımı bir hafta uzaklaştırdım. Bunun yerine evdeki eski kitapları karıştırmaya başladım, mesela babamın 90'lardan kalma ev bakım kitaplarını okuyordum. Oyunları bırakınca fark ettim ki, zamanımı daha faydalı şeylere harcayabiliyordum; mesela mutfağı silip paslanmayı önlemek gibi pratik işler. Oyun şirketleri bunu nasıl tasarlıyor, sürekli bir daha oyna diye push notification yolluyorlar, ama ben artık o tuzağa düşmüyorum. Mesela Steam'de olan oyunları silip yerine YouTube'da temizlik videoları izlemeye başladım, bu sayede 2017'de kendi evimi düzenlemeyi öğrendim. Oyun bağımlılığı sadece zaman çalıyor, gerçek hayatta becerilerimizi köreltiyor; benim gibi, bir zamanlar her şeyi erteleyen biri için en büyük eleştiri bu. Şimdi düşünüyorum da, o saatleri ev temizliğine verseydim, belki daha erken kendi dairemi yönetebilirdim. Oyun endüstrisi parayı kazanıyor, ama bizler geride kalan leke avcıları oluyoruz. Benim hikayemde, bu bağımlılıktan kurtulmak evdeki tozları silmek kadar sıradan bir işti, ama sonuçta işe yaradı.
100