1995 yazı, Ankara'da o eski İtalyan lokantasında, ailemle iftar sofrasındayız. Hesap geldiğinde amcam hemen "ben alırım" dedi, ama ben lisede yaz tatilinde kazandığım ilk 50 lirayla katkıda bulunmak istedim. Masada fısıldaşmalar, "yok yok, konuk sensin" muhabbetleri derken, garson beklerken herkes kendi porsiyonunu saymaya başladı. O gün, hesap kavgasının aslında sevginin bir parçası olduğunu fark ettim, her seferinde aynı hengameyi yaşardık.