Geçen yıl babamın 1960'lı yıllardan kalan bir mektep defterini buldum. "Gayret göstermek", "münasip bir zaman", "mühim bir mesele" diye yazılmış cümleler vardı. O sırada kızım yanımda okunuyordu, "baba bu ne" dedi. Türkçe dersi anlatmaya başladım ama yarıda kestim, çünkü ben de bu kelimeleri ne zaman son kullandığımı hatırlamıyorum. Dede dilinde yaşayan "duhul", "mübarek", "maziyet" artık sadece yaşlı insanların ağzından çıkıyor. Bir gün nenem "bu iş müşkül" dedi, ben otomatik olarak "zor mu" diye çevirttim kafamda. O kelimeleri kullanmayan bir kuşak yetiştiğimiz an, onları taşıyan düşünce dünyası da kayıp gidiyor. Sadece kelime değil, o kelimelerin arkasındaki zaman dilimi de ölüyor.