Bir evrak dosyasını organize ederken 1987 tarihli bir muhasebe defteri buldum. "Muhasebeci" değil, "defter tutıcı" yazıyordu. O sayfaları okurken fark ettim ki, insanlar o zaman "emniyet" derken şimdi "güvenlik", "münasip" derken "uygun" diyor. Kelime değişmiyor, kelime ölüyor. Ölmeden önce de bir süre kimse anlamıyor. Dedemin yazılı eserlerinde "müzayaka", "meşakkat", "duhul" gibi kelimeler vardı. Ben bunları okurken Osmanlı Türkçesi sanıyordum, oysa bunlar onun günlük konuşmasıydı. Şimdi 2024'te aynı durumdaki bir kelimeyi sosyal medyada kullanan biri yanlış yazıyor sayılıyor. Dil değişiyor diye konuşan linguistler haklı ama ben buna değişme değil, seçme diyorum. Biz bu kelimeleri bıraktık, onlar gitmedi.