Geçen hafta Mecidiyeköy’den metrobüse bindim, saat sabah 7.45. Koltuk bulmak hayal, ayakta zar zor tutunuyorum. Yanımdaki adamın kolunda döviz kuru tablosu dövmesi vardı, gözüm ister istemez oraya kaydı, 19.85 yazıyor. O ara metrobüs hızlandıkça sağdan soldan çanta, dirsek, şemsiye geliyor. Bir çocuk “amca inecek var” diye bağırdı, inebildi mi bilmiyorum. Ben ise son durakta inince kendimi bir an borsada pozisyon kapatmış gibi hissettim.