Geçen bahar, Mart 2024'te İzmir'in Konak semtinde tramvaya bindim, sırt çantamda kurutulmuş kekik otları taşıyordum. Kalabalık arasında otların kokusu yayılınca, etrafımdaki insanlar bir an için yavaşladı, sanki günlük telaşlarından kopup doğaya döndüler. Bu, toplu taşımayı bir varoluş oyunu gibi hissettiriyor bana; hepimiz birbirine yapışmışız, ama bir bitki kokusuyla ruhumuzu hatırlıyoruz. Her seferinde o kekiği eve götürüp çaya katıyorum, o anın felsefesini yudumluyorum.