Geçen kış, Şubat 2024'te, Ankara'nın Sıhhiye otobüsünde sıkıştım, herkes üst üste duruyordu, yerler ıslak izlerle doluydu. Ben leke avcısı olarak, o kalabalıkta temiz bir köşe aradım ama bulamadım, cebimdeki mendille koltuğa dokundum. Toplu taşıma, hayatın geçici temaslarını hatırlatıyor; her seferinde, kirli bir elle tutulan tutamaç, kendi düzenimi koruma mücadelesi. O gün inince, ayakkabılarımı sil baştan temizledim, çünkü bu anlar, varoluşun kırılganlığını somutlaştırıyor. Ankara sokaklarında her yolculuk, iz bırakan bir felsefe dersi.