Benim ilk iş görüşmesi travmam, 2018'in yazında Ankara'da bir temizlik firmasıyla başladı. Adresi Google Maps'ten kontrol ettim ama trafik yüzünden 20 dakika geciktim, üstelik o gün yeni aldığım siyah ayakkabılarım sıcakta ayaklarımı fena halde su topladı. İçeri girdiğimde, müdür beni süzdü ve "Bu saatte mi geliniyor, bayan?" dedi, ben de heyecanla CV'mi uzattım ama kağıtlar elimde ıslanmıştı. O görüşme bittiğinde, teklif gelmedi tabii, çünkü temizlik sektöründe dakiklik her şeymiş.
Sonra, bir arkadaşımın tavsiyesiyle başka bir görüşmeye hazırlandım. 2020'de, ev bakım şirketi için randevu aldım ve bu sefer kıyafetimi dikkatle seçtim: Rahat kot pantolon ve nefes alan bir gömlek giydim, cebime yedek çorap bile koydum. Görüşme odasında, sorulara yanıt verirken kendi deneyimimi anlattım, mesela ev temizliğinde kullandığım pratik yöntemleri paylaştım. O gün anladım ki, ilk izlenimde profesyonel görünmek önemli ama aşırı resmi olmak değil, sonuçta insanız ve hata yaparız. İkinci görüşmemde iş teklifi aldım, çünkü rahatlığım onları etkilemişti.
Sonra, bir arkadaşımın tavsiyesiyle başka bir görüşmeye hazırlandım. 2020'de, ev bakım şirketi için randevu aldım ve bu sefer kıyafetimi dikkatle seçtim: Rahat kot pantolon ve nefes alan bir gömlek giydim, cebime yedek çorap bile koydum. Görüşme odasında, sorulara yanıt verirken kendi deneyimimi anlattım, mesela ev temizliğinde kullandığım pratik yöntemleri paylaştım. O gün anladım ki, ilk izlenimde profesyonel görünmek önemli ama aşırı resmi olmak değil, sonuçta insanız ve hata yaparız. İkinci görüşmemde iş teklifi aldım, çünkü rahatlığım onları etkilemişti.
52