Arkadaşlıklarımın çoğu, hayatın akışında sessizce kayboluyor—ne büyük kavga, ne de ani ayrılık. Mesela, 2012'de İstanbul'un o kalabalık sokaklarından ayrılıp Ege'ye taşındığımda, lise arkadaşım Deniz'le aramız soğudu; eskiden haftada bir buluşurduk, sonra sadece yılbaşı mesajlarıyla sınırlı kaldı. O eski sohbetler, kahve kokulu günler aklıma geldikçe, en büyük suçlunun zamanın hızı olduğunu görüyorum—yeni işler, yeni çevreler, her şeyi değiştiriyor. 90'larda başlayan o bağlar, artık sadece fotoğraflarda kalıyor.