2015'te, annemin evinde, Bodrum'da tatil yaparken eski bir arkadaşına ikinci şansı verdim. O sırada balkonumda yetiştirdiğim fesleğenleri suluyordum, telefonum çaldı, o da "her şey farklı olacak" dedi. İnanmıştım, çünkü plajda uzun yürüyüşler yapmıştık bir zamanlar, ama iki hafta sonra aynı yalanlar başladı, planlar yine iptal edildi. Ben de o fesleğen gibi, köklerimden kopup zarar gördüm.

Sonra, ertesi yaz aynı balkonda, tek başıma otururken fark ettim ki, o fesleğenleri budamadan yeni filizler vermiyorlardı. 2016'da, bu sefer Ankara'da bir kafede karşılaştığımda, geri dönmek istediğini söyledi. Ama ben, o fesleğenleri nasıl dikkatle seçiyorsam, insanları da öyle incelemeye başladım. Örneğin, geçen sefer bana vaktini harcattığı gibi, şimdi de bir buluşmada bir saat gecikti. O günden beri, ikinci şansı sadece kökleri sağlam olanlara veriyorum, yoksa sadece solma kalıyor geriye.

Balkonumda, o fesleğenlerden birini hatırlıyorum, 2014'te almıştım, markası bilinmeyen bir fideydi, suladıkça hastalandı. Tıpkı o arkadaş gibi, ikinci şansı versek de iyileşmedi. Şimdi, yeni birine şans verirsem, önce davranışlarını izliyorum, mesela mesajlarına cevap hızını not ediyorum, çünkü zamanım kıymetli. O Bodrum tatilinden beri, ilişkilerde fesleğen bakımı gibi dikkatliyim, her yaprak düşüşü bir uyarı. Yaklaşık üç yıl sürdü toparlanmam, ama değdi, çünkü şimdi kimseyi o eski hataya düşürmüyorum. 2017'de bir partide, benzer bir durumla karşılaştım, ama bu sefer reddettim, balkonuma döndüm, fesleğenlerime baktım. O an, huzur buldum.