Pazartesi sabahı saat 6.47'de uyandığımda ilk şey telefonun saatine bakmak. Sanki saat değişirse hafta başı olmayacak gibi. Ankara'da mühendislik fakültesinde okurken de aynıydı, şimdi ofiste de aynı. Pazartesi deyince beynimin ilk haritası hâlâ çocukluğumdaki o koridor, sınıf kapısı, öğretmen yüzü. Cuma akşamı bitmişken neden haftaya dönüş böyle travmatik, hiç anlamadım. Geçen pazartesi sabahı kahvaltıda ekmek ısırırken yeminle çocukluğumdaki aynı boğazlı hissi yaşadım. Beyin garip organ. Yaş 35, maaş sağlam, işim istediğim şey ama pazartesi sabahı hâlâ o 1990'ların çaresiz çocuğu gibi ayakta duruyorum.