Pazartesi sabahı saat 6.45'te uyandığımda ilk şey telefonun ekranına bakmak değil, mideme yapılan bir yumruk hissetmek. Ankara'da işçi olarak çalıştığım zamanlar fabrikaya pazartesi günü gitmek için saat 5.30'da kalkardım, hava karanlık, soğuk, aklımda sadece hafta sonunun bittiği gerçeği vardı. Şimdi mühendis oldum, ofiste oturuyorum ama o eski hissi taşıyorum. Cuma akşamı eve dönerken hafta sonunu kurtarılmış gibi hissediyorum, pazar akşamı ise gece yarısından sonra uyku kaçıyor. Pazartesi sabahı kahvemi içerken çalışma e-maillerine bakmıyorum, direkt takvime bakıyorum. Kaç gün kaldı diye sayıyorum. Bu sendrom ekonomi bozukluğu değil, insan ruhunun pazara direniş göstermesi.