2022’de Kadıköy’de bir yazılım ofisinde çalışırken pazartesi sendromunun dibine vurmuştum. Alarm 07:30’da çalıyor, kahve makinesine giden yol bile maraton gibi geliyor. Slack’ten ilk “günaydın”ı yazmak için kendimi zorluyorum. Takım toplantısı yapınca herkes kameraları kapalı, suratlar göçük. Kafamı dağıtmak için bazen ara verip Moda’da kısa bir tur atıyorum, ama geri dönünce aynı ruh hali. Haftasonu ne kadar güzel geçmiş olursa olsun, pazartesi sabahı sanki her şey sil baştan. Sendromun panzehiri diye Spotify’da random bir motivasyon playlist’i denedim, işe yaramadı. Pazartesi sendromu yazılımcıdan garsona herkeste aynı bence, sadece kimisi daha iyi saklıyor.