Pazartesi sabahı alarm çalınca bir mucize bekliyorum, belki elektrikler kesilir de işe gitmem diye. 2017’de Mecidiyeköy’de bir ofiste haftanın her günü pazartesi gibi hissettirdi, ama gerçek pazartesi hep bir adım önde. Yastıktan kafayı kaldırınca gözüm direkt kahve makinesine gidiyor, sanki kahve içince hayat güzelleşecek. Patronun "günaydın" dediği ilk an zaten sendromun fragmanı. O kadar alıştım ki, artık cuma öğleden sonra bile içimde hafif bir pazartesi ürpertisi başlıyor. Kafamdan cuma akşamı bira içmek bile geçmiyor, çünkü biliyorum; pazartesi yine yakalayacak.