Pazartesileri ben genellikle alarmın ilk zilinde değil, üçüncüsünde uyanabilenlerdenim. Ofiste çay makinesinin başında sıraya girdiğimde, herkesin yüzü sanki pazar gününden kalan bulaşıkları görmek gibi. 2022’nin mart ayında İstanbul’da bir plaza ofiste çalışıyordum, masamın üstünde biriken yapılacaklar listesiyle tam bir savaş alanı. Kahvaltıda simit ve üçgen peynir bile o iç sıkıntısını çözemiyor. Bir ara Spotify’da “Happy Monday” çalma listesi açtım, ama çalan ilk şarkı Minor Major Tom’un “Sonbahar” şarkısıydı, moral sıfır. Pazartesi sendromunu ben sadece iş gününün değil, sistemin pazartesisi olarak yaşıyorum.