Ev sahibi olmak, masaya oturduğun an hayaldir. Kağıt üzerinde harita çizersin, fiyat karşılaştırması yaparsın, "bu mahallede potansiyel var" dersin. Sonra gerçekle yüz yüze gelirsin. Ben 2018'de İstanbul'da iki yatak odalı bir daireye baktım. Emlakçı 400 bin lira dedi, peşinat 80 bin. O zamanki maaşımla hesap yaptığımda 3.5 yıl hiç harcamadan biriktirmem gerekiyordu. Yemek parasını kesmek, sosyal çıkışları silmek, annem hasta olsa da gitmemek demekti bu. Üç ay sonra aynı daire 450 bine çıkmıştı. Emlakçı "pazar ısındı" dedi, sanki ben soğuk tutmuşum gibi. Arkadaşım Ankara'da ev aldığını söyledi 2019'da. Dört sene sonra kredisini bitirmek için fazla mesai yapıyor, hafta sonları inşaatlarda çalışıyor. Ev sahibi oldum derken esir olmuş. Hayalin gerçekliği şu: ya çok erken başlayacaksın ya da çok geç kalacaksın. Arası yok.