2017’de, bu işin hayaliyle İstanbul’da ilanlara bakıyordum. O zamanlar, Kadıköy’de eski apartmanda 2+1 bir daire 600 bin liraydı. Ziraat Bankası’na gidip, ön onay almaya çalıştım. Memurun bana attığı bakışı hâlâ unutmuyorum. “Bu gelire bu kredi çıkmaz, hocam” dedi, noktayı koydu. O gün oradan çıkıp Yoğurtçu Parkı’nda yarım saat oturdum, ev sahibi olanlara uzaylıymış gibi bakmaya başladım.
Geçen yıl tekrar şansımı denemek istedim. Bu sefer fiyatlar 2,5 milyonu geçmişti. Birikimim, kredi limiti, aileden destek, elde avuçta ne varsa topladım, yine yetmedi. Emlakçıya paramı söyledim, bana “Bu bütçeyle istersen Silivri tarafına bakalım” dedi, Kadıköy’den Silivri’ye hayallerim taşındı.
Şu an ev sahibi olmak, Monopoly oynarken para biriktirmeye çalışmak gibi geliyor. Oyun her el başladığında kurallar değişiyor, bankaya gidiyorsun, hep başka bir bahane. Hayal kurmak bile lüks oldu.
Geçen yıl tekrar şansımı denemek istedim. Bu sefer fiyatlar 2,5 milyonu geçmişti. Birikimim, kredi limiti, aileden destek, elde avuçta ne varsa topladım, yine yetmedi. Emlakçıya paramı söyledim, bana “Bu bütçeyle istersen Silivri tarafına bakalım” dedi, Kadıköy’den Silivri’ye hayallerim taşındı.
Şu an ev sahibi olmak, Monopoly oynarken para biriktirmeye çalışmak gibi geliyor. Oyun her el başladığında kurallar değişiyor, bankaya gidiyorsun, hep başka bir bahane. Hayal kurmak bile lüks oldu.
43