2005'te, İstanbul'un o eski semtlerinde, ilk daire hayalimi kuruyordum. Babamla birlikte Anadolu yakasında gezdiğimiz evlerde, mutfak tezgahlarını inceleyip, "Bunu sen temizlersin" derdi gülerek. O zamanlar peşinat için biriktirdiğim 50 bin lirayı, enflasyon yutunca hayal suya düştü. Şimdi her ev sahibi olma girişimi, boya kokulu duvarların ardında gizlenen bakım faturalarıyla boğuşuyor, tıpkı benim geçen yıl 3 bin lira harcayıp tamir ettirdiğim eski musluk gibi. Ev hayali, nostaljik bir masal ama gerçekte hep bir leke avcısı gibi peşinde koşuyoruz.