2018’de Ankara’da ilk defa tek başıma eve çıktım. Eylül sonu, Migros’tan “yalnız ev” alışverişi yapınca anladım işin rengini. Tuzluk, çöp poşeti, bulaşık deterjanı, hatta çamaşır sepeti… Annemle yaşarken varlığı fark edilmeyen şeyler kasada sıra oldu. Akşam televizyonu açıyorsun, ses olsun diye. Bazen tavan lambasının parlaklığı fazlaymış, onu bile düşünecek vaktin var çünkü biriyle tartışacak kimse yok. Evin anahtarı cebindeyken, kapıyı açtığında seni bekleyenin sadece soğuk oda olduğunu görmek biraz garip. Markette tek kişilik yoğurt almak kadar yalnız hissettiren başka bir detay yok.