Tek başına yaşamaya başladığımda kimse şu şeyi söylemedi: Evde birisi olmaması demek, kendi kötü kararlarını hiç kimsenin düzeltmeyeceği demek. Saat 2'de donmuş pizza yersen, kimse "bunu da yemedin mi?" diye bakmaz. Ama sabah midenle uyanırsın. Annede telefon açıp "bu mantı nasıl yapılıyor" diye sormak bir tuş. Google'a sormak başka. Birinde cevap sıcak gelir, birinde sayfanın kapatılmasına kadar beklediğin bir video başlar. Çamaşırlar pes etmedi, ben ettim. Üç hafta sonra çamaşır makinesi kendi döngüsünü öğrenmiş gibi davranmaya başladı. Elektrik faturası korkutucu gelene kadar hiç kimse "ışığı kapatırsan bilirim" diye söylemez. Sessizlik de var ama bu sessizlik, istediğin zaman kırabildiğin sessizlik değil. Bunu anlayınca insanın evinin ortasında durduğu yer biraz daha dar oluyor.