Tek başına yaşarken gerçekten hasta olmaman gerekiyor. Geçen kış Bağdat Caddesi’nde gripten yatarken, su almak için markete gitmeye mecalim yoktu. Kapıyı açıp apartman koridoruna bakıyorum, kimseye “bir limon var mı?” diyecek yüzüm yok. Evde sarımsak kokusu dağ gibi büyüyor, havalandırmayı ben açmazsam sabaha kadar öyle kalıyor. Çöp poşeti mutfağın ortasında üç gün durduğunu bilirim, “biri atar” refleksi bende sıfırlandı. Benim için en acayibi, eve her gelişimde aynı sessizliği bulmak. Anahtar sesinden başka bir ses yok.