2017’de Kadıköy’de 1+0 bir daire tuttum. İlk gün markete gidip alışveriş yaptım, fişte 38 kalem ürün var, yemek yapacak heves yok. Akşam oturup bulaşığa bakıyorum, iki tabak iki bardak, kim yedi bunları diyen yok. Gece 3’te garip bir ses geldi, duvarı falan dinliyorum, apartmanda mı bende mi diye. Kimseye “çay koy” diyemiyorsun, koyduğun çayın da yarısı sabaha kalıyor. Kışın kombiyi açınca gelen faturayı görünce, evde konuşacak kimse olmayınca, fatura ile konuşmaya başlıyor insan.