Tek başına yaşarken balkonumdaki feslegenleri sulamak en zor işlerden biri oldu, geçen yaz temmuzda yaprakları kuruyup dökülünce fark ettim. Her akşamüstü saat altıda elime sulama kabını alıp balkona çıkıyorum, ama kimse "unutma" demediği için çoğu kez gecikiyorum. O bitkilerin susuz kalması, evde sessizce yemek yediğim gibi bir yalnızlık getiriyor. Balkon demirlerine dayalı saksılar, sanki bana "yardım et" der gibi eğiliyor, ben de tek başıma toparlamaya çalışıyorum. Bu rutin, özgürlüğün sandığım kadar keyifli olmadığını gösteriyor.