Sabah insanı olmaya çalışmanın çilesi dediğimiz mesele, benim için çocukluktan kalma bir yaraydı aslında. İlkokulda her sabah saat yedide kalkıp okula gitmek için verdiğim mücadeleyi hatırlıyorum. Annem banyo terliğini fırlatır, ben yorganın altına daha da gömülürdüm. Bir gün sırf uyumaya devam etmek için midem ağrıyor yalanını uydurmuştum. Annem inanmıştı, hatta ateşim var mı diye kontrol etmişti. O gün okula gitmemiştim ama vicdan azabından uyuyamamıştım bile.