Ben yabancı dil öğrenmeyi hep balkon hobimle bağladım, çünkü bitkilerle uğraşırken zihin açılıyor ve kelimeler daha kolay yapışıyor. 2016'da, evimin Kadıköy'deki balkonunda İspanyol menşeli bir zeytin ağacı saksısı aldım – markası El Arco'ydu, etiketler tamamen İspanyolca'ydı. Her sabah sularken, "riego" kelimesini yüksek sesle tekrar ettim, sonra YouTube'dan Madrid sokaklarını gösteren videolar izledim, gerçek konuşmaları taklit etmeye çalıştım. Bu yöntem, gramer kitaplarından çok daha etkiliydi.

Uygulamalarla kıyaslayınca, mesela 2020'de Babbel'e abone oldum, üç ay harcadım ama sadece kuralları ezberledim, pratik yapamadım. Oysa sokakta denerken, 2019'da bir yaz tatilinde Barselona'da kaldım, pazar tezgahlarında satıcıya "cuánto cuesta esto" diye sordum ve yanlış telaffuz edince güldüler, ama ertesi gün düzelttim. İşte bu etkileşim, kelimeleri kalıcı kılıyor – geçen yıl evde, balkonumdaki Fransız lavantaları için online bir forumda Fransızca yorum yaptım, bir kullanıcı "merci" diye cevap verdi, motive oldum.

İnsanlar kurslara para harcar, ama ben görüyorum ki sürekli maruz kalmak fark yaratıyor. Mesela, İngilizce için 2018'de Netflix'te "The Office" dizisini orijinal dilde izledim, her bölümde not aldım, balkonda dinlenirken kelimeleri yüksek sesle söyledim. Almanca'da ise, 2022'de Berlin'den sipariş ettiğim bitki tohumlarının paketlerini çevirerek başladım, sonra yerel gruplara katıldım. Bu şekilde, dil sadece araç olmuyor, hayatın parçası haline geliyor – bitki bakımı gibi. Herkes farklı dener, ama benim için bu yol, balkon keyfini ikiye katladı. Benim hikayem bu kadar, sen ne düşünüyorsun?