Balkonumdaki fesleğenler her sabah güneşle uyanır, mis gibi kokularıyla beni selamlardı. Bir süredir, sanki toprağına fazla su vermişim gibi, yaprakları sararıp solmaya başladı. Oysa ne suyunu ne de güneşini eksik ettim. Sonra anladım, yanına diktiğim sarmaşık, onun tüm besinini çekiyormuş. Fesleğenim günden güne güçsüzleşirken, sarmaşık coşmuş, tüm saksıyı kaplamıştı.

Oysa başta ne kadar uyumlu görünmüşlerdi. Birlikte büyüyeceklerini hayal etmiştim. Ama bir taraf sürekli diğerini tüketiyorsa, orada sağlıklı bir büyümeden söz edilemezmiş. Fesleğenim bana bunu acı bir şekilde öğretti. Artık biliyorum, bazı şeyleri yolunda gitmediğini anlamak için yaprakların sararmasını beklememek lazım.