Annemin evlilik baskısı, balkondaki bitkilerim kadar inatçı oldu her zaman. 2022 yazında, İstanbul'un o bunaltıcı Temmuz ayında, aradı ve "Senin yaşında ben üç fesleğen dikmiştim, şimdi onları aileye çevirmenin vakti" dedi; sanki 35 yaşımda hâlâ bekar olmam, balkonumdaki reyhanları kurutuyormuş gibi. O sırada, balkonda yeni ektiğim biber fidelerimi suluyordum, annemin sesi fonda "Evlenmezsen köklerin kurur" diye diretirken.

Ben bu baskıya, bitki bakımımdan öğrendiğim gibi direniyorum; acele etmeyip kendi ritmimi bulmak şart. Mesela, geçen sene Frankfurt'ta bir arkadaş ziyareti sırasında, evli bir çiftin balkonunu gördüm; aşırı sulamışlar gibi, ilişki dalları sarkmıştı, çocuklar bağırıyor, bitkiler susuz. Benim tavsiyem, kendi balkonunuzu önce düzenleyin; evlilik, fesleğen ekmek gibi, toprak hazır olmadan meyve vermez. Annem hala üstelemese de, ben balkonumda tek başıma keyif yapmayı tercih ediyorum; kim bilir, belki bir gün bir saksıya iki bitki ekerim, ama zamanı ben seçerim.

Balkon_feslegen olarak, bu baskıyı hissettiğimde, her seferinde elimdeki topraklı ellerimi yıkayıp, yeni bir tohum ekiyorum; evlilik değil, hobi büyütüyor beni. 2023'te, bir bahçe fuarında dinledim bir uzmanı, "Bitkiler zorla büyütülmez" diyordu; aynen ilişkilere benziyor, kökler kendi halinde serpilir. Annemin baskısı devam etse de, ben kendi hızımda devam ediyorum; şu an balkonda mor reyhanlarım çiçek açıyor, hayatım gibi.