İstanbul’da yaşamanın en zor yanı benim için zamanın kontrolünü tamamen kaybetmek. Kadıköy’de oturuyorum, işim Maslak’ta. Sabah 7:20’de evden çıkıyorum, 8:50’de hâlâ Levent’teyim. Yolda geçen ömürden bahsetmiyorum bile, Uber açıyorum, fiyatı görünce tekrar otobüse dönüyorum, sonra trafik zaten sana istediğini veriyor: bol bol podcast dinleme, uzaktan yağmur izleme, ama hiçbir yere varamama. Ankara’da yaşadığım yıllarda işe gitmek 22 dakikaydı, şimdi yemek siparişi vermek kadar kolay bir şey değil İstanbul’da bir yerden bir yere gitmek. Beşiktaş’a kahve içmeye gideceğim diyorum, arkadaşlarım yolculuğa hazırlanır gibi mont giyip çıkıyor. Sadece mesafe değil, psikolojik olarak da İstanbul insanı yoruyor.