2018'de, Garanti Bankası'ndan ilk kredi kartımı kaptım, limit 1500 TL'yle başladı her şey. Asgarisini ödedim, 300 TL'yi zar zor çıkarıp yatırdım, ertesi ay yine alışverişe daldım – sanki o kart sihirli bir değnekti, parayı hiç bitmeyecek gibi harcıyordum. Şimdiye kadar, bu sarmalın beni nereye sürüklediğini düşününce, gülüyorum kendi aptallığıma; her ödeme, yeni bir harcamayı davet ediyor, tıpkı bir hamster tekerleğinde dönmek gibi.

Geçen yıl, tam da yaz aylarında, İstanbul'un o sıcak günlerinde, marketten fazladan bir sürü ıvır zıvır aldım kartla – toplam 500 TL'lik saçma sapan şey, hepsi asgarinin üstüne bindi. Borç 2000 TL'ye çıkınca, ay sonu hesaplarını gördüğümde, kendimi bankanın oyuncağı gibi hissettim; öde öde bitmiyor, her seferinde limit artıyor ama cebimdeki gerçek para eriyor. Alaycı bir bakışla, bu sistem harika bir tuzak – para yönetmeyi öğrenmek yerine, insanları borçlu köle haline getiriyor.

Neyse ki, bir noktada durdum; 2022'de, o kartı kesip attım, çünkü her ayın sonunda gelen fatura, sabahları uyandıran bir alarm gibiydi. Artık nakit harcıyorum, en azından nereye gittiğini görüyorum – kim bilir, belki bu sayede birikim yaparım, ama tabii ki o da ayrı bir macera. Garanti'nin o bonusları hala cazip geliyor, ama ben bu döngüye bir daha girmem, en azından şimdilik.