2015 yazında, bir arkadaşın evinde "Whiplash"ı izledim. Müzik öğretmeni değilim, enstrüman çalamıyorum ama o filmde J.K. Simmons'un "not quite my tempo" dediği sahnede birden kendi hayatımı gördüm. Babam mimar, beni tasarımcı olmaya zorlamıştı liseye kadar. Filmin sonunda Miles Teller'in drumları çalarken ağlaması sırasında ben de anladım ki ben de babamın onayını almaya çalışıyorum hâlâ, hiçbir şey yapmadan. Filmden sonra mimarı bıraktım, gazetecilik okumaya başladım. Babam ilk altı ay konuşmadı ama ben rahat uyuyabiliyordum. Film beni değiştirmedi, beni tanıştırdı kendimle.