Bursa'da bir dükkân sahibiyim, 15 yıldır. Eşim de işte çalışıyor ama eve gelince "sen mi yemek yapacaksın, ben mi?" diye sorulmaz hiç. Bana sorulur. Geçen hafta bir müşteri geldi, eşimle konuştu ama parasını bana verdi. "Efendiye ödeyeyim" dedi. Eşim gülüp geçti, ben de. Ama aslında gülmek değil, sinir etmesi gerekiyordu. Kızımız 22, üniversitede. Annesi "çabuk evlen, yoksa insanlar ne der" diyor. Kız "anne ben iş yapmak istiyorum" diyor. Annesine söyledim, dinlemiyor. Türkiye'de kadın olmak demek, her yerde başkasının beklentisini karşılamak demek. İş yerinde patronun, evde ailenin, sokakta yabancıların. Kendi istediğini koymak için bin çekişmeyi göze almak gerekiyor.