2017’de Kadıköy’de akşam saatlerinde otobüs bekliyordum, yanımda iki kadın oturuyordu. Gelen dolmuşun şoförü camı açıp “abla gülme, erkek var burada” diye bağırdı. O gün bugündür bir yerde gülerken etrafa bakıyorum. İstanbul’da gece eve dönerken kulaklık takmaya hâlâ korkarım. Geçen yaz İzmir’de yan sokakta şortla yürüdüm, üç farklı adam laf attı, biri de “ablacım bu mahalle öyle bir mahalle değil” dedi, ben de “hangi mahalle öyle?” diye sormadım. Türkiye’de kadın olmak, sanki sürekli görünmez bir duvarın içinde yürümek gibi. Kendi alanın yok, kimse sana ait bir yer bırakmıyor.