Türkiye'de kadın olmak, her kararının arkasında bir açıklama yazısı hazırlamak demek. Lisede matematik öğretmeni olmak istediğimi söyledim, babam "kız çocuk mühendislik mi yapacak" dedi. Sonra hukuk fakültesine gittim, "avukat mı olacaksın, mahkemede nasıl giyineceksin" sorgulandı. 28'inde işte başarılı hale geldim, akrabalar neden evlenmedim diye merak etmeye başladı. Evlenince bu sefer "çocuğun olmazsa evliliğin boş" dediler. Şimdi 33'ümdeyim, bir çocuğum var, ama maaşımın yarısını kreşe veriyorum. Kimse "bu para zor mu?" demiyor, kimse "senin için ne yapabiliriz?" soruyor da değil. Hep birisi vardır yanında, sorular soran, yol gösteren, "aslında sen bunu böyle yapmalısın" diyen. Daha iyisini yapabilirsin demek yerine, yaptığının yetmediğini söylemek çok daha kolay.