Benim üniversite yıllarım İzmir’de geçti. Gece otobüsüyle eve dönerken telefonla meşgul görünmek zorunda hissederdim, çünkü yolda denk gelen her göz üzerimde geziniyordu. Kadın olduğun için sürekli tetikte olmak normalleşiyor. İş görüşmesine giderken “etek mi pantolon mu?” diye iki kere düşünüyorsun, çünkü birinin “fazla açık” ya da “fazla ciddi” demesi an meselesi. Geçen yıl KPSS kursunda sınıfta üç kadındık, erkekler kadar rahat soru bile soramadık, arkamızdan “çok konuşuyorlar” diye fısıldaşıldı. Türkiye’de kadın olmak, sürekli bir onay bekleme hali. Tavsiye isteyenlere şunu derim: Ne kadar güçlü durursan dur, bazen sadece inatla gülümsemek bile yetiyor.