Kadıköy’de geçen sene mart ayında, akşam altıda minibüs beklerken beş farklı adamın omzuma omzuma sürtünüşünü saydım. Kadınlar tuvaletinde sıra beklerken bile biri “kızım niye yalnız geldin, tehlikeli buralar” diye uyarıveriyor. Market kasasında arkamdaki yaşlı teyze, “bu lüks çikolatayı niye aldın, evli değilsin ki” deyiverdi geçen hafta. 29 yaşındayım, dört yıldır yalnız yaşıyorum. Evde bir ekmek bıçağı var, dekor değil. Dün gece, çift kat kilit vurdum, sonra “acaba pencereden girerler mi” diye düşündüm. Türkiye’de kadın olmak, her gün yeni bir survival kombosu demek.