Nokia 3310’u yere atınca yer sarsılır efsanesiyle büyüdüm. Gerçekten de 2005’te, lise kantininde, masadan düşen 3410 çat diye yere indi. Toplanıp hemen baktık, kapağı fırlamış, batarya başka tarafa gitmiş, ekran yerinde. Parçaları takıp çalıştırdım. Sıfır çizik, hiçbir şey olmamış gibi devam. iPhone 13 kullanıyorum şimdi, masadan bir kere düştü, ekran çatladı, içimden bir parça koptu. O eski telefonlarda ekran koruyucu, kılıf gibi kaygılarımız yoktu. Sırt çantasında kitapların arasında ezilir, tişörtün cebinden asfaltla tanışır, maksimum pil kapağı kaybolur, o kadar.

Dayanıklılık kısmı biraz da malzeme ve basitlikten geliyor bence. Akıllı telefonlar cam, eski tuşlular plastik tank gibi. 2010’da, köyde, Samsung E250’yi çamura gömdüm, yıkayıp kullanmaya devam ettim. Şimdi bir telefonun yanında su şişesi dökülse panik oluyorum. Teknoloji ilerledi ama ruhumun iç huzuru tuşlu telefonla daha sağlamdı.