Sessizlik cezası yemiş biri olarak söylüyorum, insanın içine oturuyor. 2016’da, Berlin’de, eski sevgilim bir hafta boyunca hiç konuşmadı benimle, aynı evin içinde. Markete gidip döndüğümde hâlâ suratına bakmıyordu. Kahvaltı masasında sessizliği bölen tek şey ekmek bıçağının sesi. Sanki ev değil, cezaevi. O hafta içinde telefonu daha çok kurcaladım, duvarlara bakıp ses duymayı bekledim. En son, dayanamayıp ben konuşmaya başladım, kendi kendime anlatır gibi. Küslük değil, bildiğin psikolojik işkence.