2017'de Stuttgart'ta, WhatsApp’ta eski iş arkadaşım Mustafa'ya iki satır yazdım. Noktayı koydum, kalp emojisi koymadım. Adam akşam aradı, “Bir şey mi oldu?” diyor. Benim kafada hemen bin tilki: Belki yanlış anladı, acaba kabalık mı ettim, Türkçe’yi mi yanlış kullandım, Almanca mı yapsaydım? Mesajda ton yok, mimik yok. Bir de Avrupa’da büyüyen arkadaşlar, duyguyu satır arası çözmeye çalışıyor. Beş mesaj yaz, üçünü yanlış anlarlar. Ertesi sabah hâlâ düşünüyorum. Bazen bir “tamam” yazınca bile üç saat içim içimi yer.