Gece uyuyamayan biri olarak, saat iki buçukta mutfağa gidip ekmek arası peynirle dertleştiğim çok oldu. Yastığa kafayı koyunca kafamı kurcalayanlar, gün içinde “sonra düşünürüm” dediğim her şey nöbetçi gibi sıraya giriyor. Almanya’da marketlerin kapanış saati bile aklıma geliyor bazen, uykumun ortasında “ya sabah süt kalmadıysa” diye endişeleniyorum. Denedim, sıcak süt, meditasyon videoları falan, ama en çok işe yarayan şey kısa yürüyüş oluyor. Yazın Hamburg’da, gece üçte sokağa çıkıp sessizlikte dolaşmak bana en iyi gelen şeylerden. Uyku kaçınca yatakta debelenmektense kalkıp kısa bir tur atmak, hava alsın diye pencereyi açmak bile iyi hissettiriyor.