Ankara'da ilk evime kiracı olarak girdiğimde yıl 2012. Kira 400 liraydı, ev sahibi anahtar tesliminde çay demledi, üç de çay bardağı getirdi. Sözleşmeyi el yazısıyla doldurduk. Haftada bir posta kutusuna faturalar gelirdi, interneti bağlatmak için Telekom'a gidip sıra numarası aldım. Kirasını elden verirken, yüz yüze “Allah bereket versin” muhabbeti dönerdi. Şimdi WhatsApp’tan IBAN atılıyor, aidat faturası bile mailde. O samimiyet bir ceketle vestiyerde kaldı, şimdi ev bakarken “ev sahibiyle asla görüşmek yok” dönemi.