2015'te yeğenim Berlin'e göç etti, annemi Türkiye'de yalnız bırakarak. Burada her hafta aile ziyaretleriyle yaşlı bakımını yönetiyordum, ama o gidince bakım rutinleri dağıldı. Almanya'da devlet destekli huzurevleri var, ancak Türkiye'deki ev yemekleri ve torun sohbetleri gibi detaylar kayboluyor. Ben bir bakıcı olarak, göçün aile bağlarını kopardığını gözlemledim; annemin sağlık sorunları artınca, uzaktaki yardım ancak dijital araçlarla sınırlı kaldı. Yeğenimin dönüşü için beklemek, günlük zorlukları artırıyor.