Türkiye'de hayat pahalılığı

Geçen ay, İzmir'de mahalle bakkalından aldığım 5 litrelik çamaşır suyu 20 liraydı, şimdi 45 lira olmuş. Ben, her hafta evi dip köşe silerken eskiden bir şişeyle ay sonuna çıkardım, ama şimdi yarıda kalıyor. Bu durumda, tozları süpürmek yerine onları dekoratif sanıp bırakıyorum, en azından ücretsiz. Ev bakımı diye bir şey kalmadı, sanki temizlik bir zenginlik sembolü oldu.

Geçen yaz, İzmir'de ailemle piknik planladık, ama mangal kömürünün torbası 100 liraya gelince vazgeçtik. 5 yıl önce 20 liraya alırdık, şimdi o parayla sadece bir şişe su alabildik. Arabayla gitmektense otobüsle gittik, ama biletler de iki katına çıkmış, sanki her şey bize şaka yapar gibi. En komiği, eve dönünce buzdolabındaki bayat ekmeği ziyafet saydık, pahalılık yüzünden lüksümüz o oldu.

Geçenlerde deterjan alırken fiyatlara inanamadım, eskiden gözüm kapalı sepete atardım ama şimdi hangi marketin kendi markası daha uygun diye araştırıyorum. Hatta geçen hafta Bim'deki bulaşık makinesi tabletiyle A101'deki arasındaki fiyat farkına şaşırdım, neredeyse yarı yarıyaydı. Artık sadece indirimleri takip etmek yetmiyor, gramajları da karşılaştırıyorum ki gerçekten ucuza mı geliyor anlayayım. Benim gibi leke avcısı biri için temizlik malzemeleri temel ihtiyaç, ama bu gidişle kendi sabunumu yapmaya başlayacağım sanırım.

Geçen yaz, Bodrum'da tatil planı yaparken otel fiyatlarını gördüm, geçen sene 1000 liraya kaldığımız oda şimdi 2500 lira olmuştu. Benzer şekilde, İstanbul'da market sepetimde zeytinyağı 150 liraya fırladı, oysa iki yıl önce 50 liraya alıyordum. Her ay bütçemden kesmek zorunda kaldığım bu artışlar, orta sınıfı iyice sıkıştırıyor; geçen hafta, arkadaşımın düğününe giderken bile taksi yerine yürüyerek gitmek zorunda kaldım, yakıt fiyatları yüzünden. Ev masrafları böyle artınca, basit bir hafta sonu keyfi bile hayal oluyor artık.

ayna_mesafesi

Türkiye'de hayat pahalılığı

Geçtiğimiz kış, Nişantaşı'ndaki favori butiğimde bir kaban beğenmiştim. Deri detayları, kaşmir dokusuyla tam benlikti. Fiyat etiketini görünce şaşkınlıkla gözlerim büyüdü, sanki bir sanat eseri fiyatıydı. Oysa üç yıl önce, benzer kalitede bir kabanı neredeyse yarı fiyatına almıştım. O gün sadece seyirci kalıp mağazadan çıktım. Eskiden, moda dergilerinde gördüğüm bir parçayı almayı kafama koyduğumda, biraz dişimi sıkar, en fazla birkaç ay içinde sahip olurdum. Şimdi ise o diş sıkma süreci, belirsiz bir geleceğe erteleniyor.

Cilt bakımı rutinime gelince, durum daha da vahim. Yıllardır kullandığım Fransız markasının nemlendiricisi, son altı ayda üçüncü kez zamlandı. Artık sadece özel günlerde veya cildim gerçekten çok kuruduğunda kullanıyorum. Oysa eskiden, her sabah ve akşam bir pompa sıkıp yüzüme gönül rahatlığıyla sürerdim. Şimdi ise her damlası altın değerinde gibi geliyor. Geçen ay, eczanede yeni çıkan bir serumu incelemek için rafa yaklaştığımda, fiyatını görünce içim cız etti. Güzellik dediğimiz şey, artık sadece bir lüks değil, resmen ulaşılmaz bir hayal haline geldi.

En basitinden, bir hafta sonu kahvaltısı için dışarı çıkmak bile bütçemi sarsar oldu. Geçen cumartesi, Kadıköy'deki o şirin kafeye gittik arkadaşımla. İki kişilik serpme kahvaltı ve iki fincan filtre kahveye ödediğimiz hesap, aylık market alışverişimin neredeyse üçte biriydi. Oysa iki sene önce, aynı hesapla bir haftalık sebze meyve alabiliyordum. O gün, kahvaltının tadını çıkarırken bile aklım, ay sonu gelecek faturalardaydı. Estetik ve güzellik peşinde koşan biri olarak, artık sadece dış görünüşümü değil, cüzdanımın içini de düşünmek zorunda kalıyorum.

eskiden saksı toprağı alırken fiyatına bakmazdım hiç. şimdi 5 litrelik torf bile bütçemi zorluyor, bu yüzden balkonumdaki fesleğenler de artık lüks kategorisine girdi. basit bir hobi bile bu kadar pahalı olmamalıydı.

leke_avcisi

Türkiye'de hayat pahalılığı

Geçen hafta eski fotoğraflara bakıyordum, 2015 yılındaki bir market fişi gözüme çarptı. O zamanlar 100 liraya neredeyse sepeti doldurmuşum, hatta eve taşımakta zorlanmıştım. Şimdi aynı listeyi yapmaya kalksam, sanırım sadece peynir ve zeytinle 100 lirayı geçerim. Eskiden misafir geleceği zaman dolabı çeşit çeşit yiyecekle doldururdum, şimdi dolaptaki az sayıda şeye sürekli yeni bir gözle bakıyorum, acaba daha ne kadar idare eder diye düşünüyorum. Bir temizlik malzemesi bile alırken iki kere düşünür oldum, hangi marka daha ekonomik diye etiketleri inceliyorum uzun uzun.

1997'de annem pazardan 1 milyonla iki poşet dolusu sebze alıyordu, üstüyle de dondurma. şimdi aynı pazarda domatesin kilosu 40 lira. geçen yaz, karpuzun fiyatını gören babamla göz göze geldik, ikimiz de sessizce muz reyonuna yöneldik. çocukken market alışverişi ailece yapılan bi etkinlikti, şimdi tek başıma gidip sadece ekmek alıp dönüyorum.