Geçen kış, Şubat 2024'te, Ankara'daki o eski noter binasına girdim, sırf annemin aktar dükkanı için bir kira sözleşmesini onaylatmak amacıyla. Evrakları masaya koydum, noter bey üç dakikada imza attı, mührü vurdu, ben de "tamam mı bu kadar" diye sordum, o sırada 750 lira fatura geldi. Sanki o kağıt altın varakla kaplanmıştı, ben de zengin bir miras avcısıymışım gibi hissettim, oysa sadece bir sayfa kira uzatmasıydı. Masadaki diğer kişilerden biri, yaşlı bir amca, tapu belgesi için 950 lira ödemek zorunda kaldı, yüzünde "bu ne saçmalık" ifadesiyle oturuyordu.

O noter odası, sanki bir lüks otel resepsiyonuymuş gibi davranıyor, ama içeride çay bile ikram etmiyorlar. Benim için o ücret, ayırdığım bitkisel karışım satışından kalan paraya mal oldu, sanki her imza için bir ot biberiye dalı kesiyormuşum gibi. Arkadaşımın benzer bir evrak işi, geçen ay İzmir'de 500 liraya patlamış, o da "neden bu kadar para, hava parası mı ödüyoruz" diye söyleniyordu. Noterlerin bu fiyatları, benim aktar defterimdeki eski ot reçetelerinden daha anlaşılmaz geliyor, her seferinde bir komedi sahnesi gibi bitiyor. Benim gibi sıradan teyzeler için, bu pahalılık resmen gündelik hayatın en gereksiz yükü, sanki her evrak bir saray düğünü davetiyesiymiş gibi. Bu işlemlerin hızı, hızlı demlenen bir nane çayı kadar kısa, ama maliyeti bir yıllık ot stokuna denk.