Otobüsle uzun yolun en sinir bozucu yanı, o dar koltuklarda saatlerce hareketsiz kalmak. Geçen yaz, ağustos ayında, Ankara'dan Van'a on iki saatlik bir yolculuğa çıktım, koltuğum pencere kenarındaydı ama hava sisliydi, dışarıyı görmek bile motive etmedi. İkinci saatten sonra bacaklarımdaki uyuşukluk başladı, dizlerim tutuldu, üstelik klimanın soğuk havası boynumu tutulmasına neden oldu. Yanımda getirdiğim zencefil çayı termosunda soğuyunca, sadece su içmekle kaldım, o da susuzluğu gidermedi. Bu tür yolculuklarda bel destekli yastık taşıyorum artık, ama yine de o son üç saat cehennem gibi geçer.