Eski telefonların dayanıklılık efsanesi aslında hayatımın bir parçası oldu, özellikle 2004'te aldığım Motorola Razr V3'ü hatırladıkça. O zamanlar lise öğrencisiydim, İstanbul'un kalabalık sokaklarında cebimde taşıyordum, bir keresinde tramvayda düşürdü, üstünden insanlar geçti ama ekran bile çizilmedi. Bataryasını çıkarıp silkelediğimde tekrar çalıştı, o telefonla üç yıl WhatsApp yokken bile iletişimde kaldım.

Şimdi 2023'te iPhone 14'üm var, ekranı için 1500 lira harcadım koruyucu aksesuarlara ama geçen ay evde masadan kaydı, köşesi çatladı. O gün mutfakta yemek yaparken fark ettim, tamir için 2500 lira istediler, sanki camdan bir heykel taşımışım gibi hissettirdi. Eski modellerde metal gövde ve kauçuk tuşlar vardı, ağırlığı güven veriyordu, düşse bile devam ederdi.

Eğer bir telefon alırken dayanıklılık düşünüyorsanız, 2010'lardan kalma modelleri ikinci el olarak deneyin, mesela eBay'den bulduğum Nokia 6300 hâlâ çekmecemde duruyor. Geçen yaz Bodrum tatilinde onu çıkardım, denize yakınken ıslanmadı bile, oysa yeni telefonlar için su geçirmez kılıf şart. Eski telefonlarla özgür hissediyorsunuz, her düşüşte panik yapmıyorsunuz. Örneğin ben onu arabada unutup bir hafta sonra bulduğumda, şarj edip devam ettim, modern cihazlarda bu lüks yok. Bu tür deneyimlerle görüyorum ki, dayanıklılık sadece malzeme meselesi değil, tasarımdaki sadelik. Eski telefonları elden çıkarmayın, belki bir gün yedek olarak işinize yarar.