2001'de babam Türk Telekom mağazasından Nokia 3310 getirmişti, 90 dolar karşılığında. O telefon beş yıl boyunca elimde kırılmadı, çizilmedi, ekranı hiç bozulmadı. Cebimde anahtarlarla beraber taşıdığım halde metal gövdesi sıfır hasar aldı. Tuş sesleri bile azalmadı, son gün kadar aynı kalındı. Daha sonra Sony Ericsson K700i aldım, o da benzer şekilde dayanıklıydı. Telefonlar ağırdı, ama bu ağırlık demirden yapılmış demekti.

Şimdi iPhone 14 kullanıyorum. Üç ay önce bir metre yükseklikten karpete düştü, sol alt köşesi çatladı. Ekran değişimi 4800 lira istendi. Telefonu koruyucu camla sarmışım, kılıfladığım halde yine de kırılıyor. Eski telefonlarda ekran, tuş, gövde ayrı parçalardı. Bir şey kırılsa o parçayı değiştirirdin. Şimdi her şey kaynaştırılmış, cam ve metal birleştirilmiş, tamiri imkansız hale getirilmiş.

Üreticiler artık dayanıklılığı değil yenileme döngüsünü tasarlıyor. Eski telefonlar istemsiz olarak uzun ömürlü ürün, yeni telefonlar planlanmış çöplerdir.