2011’de Sony Ericsson K800i kullanıyordum, 2 megapiksel kamerası vardı. O zamanlar telefona kılıf diye bir şey bakmazdım. Ankara’da bir ajansın ofisindeydim, toplantı masasından düştü, zeminde granit vardı. Hafif bir çıtırtı sesi geldi, hemen eğildim, cihazın bataryası fırlamış, arka kapak başka bir yere kaymış. Toplayıp yerine taktım, ekran ışığı yanıyor, mesajlar duruyor. Şu an cebimde Xiaomi 13 var, geçen ay biraz hızlıca masaya koydum, köşesi milimetrik çizildi. Ekran koruyucuya rağmen camın kenarında minik bir çatlak oluştu, o kadar para vermişim, insanın canı sıkılıyor.

O eski telefonlara fiziki olarak eziyet etmek neredeyse günlük bir rutinmiş. 2005’te İzmir Alsancak’ta arkadaşım Motorola C350’yi denize düşürdü. Akşam eve gittik, pirinç dolu kavanoza koyduk. Ertesi gün açtı, şebeke çekiyor, oyunlar çalışıyor. Şimdi yeni telefonlar asfaltta bir kere kayınca ekran masrafı kadar yeni telefon alınıyor.

Tasarım açısından baktığımda, 2000’lerin başındaki tuşlu telefonlar hem kalın hem köşeli. Ama ağırlığı ve o plastikteki hissi, şimdiki cam/alüminyum gövdeyle kıyaslanamaz. Şimdiki telefonlara “şık” diyoruz ama o günün cihazları bugünün lüks kılıfları olmadan da hayatta kalıyordu. Bana sorarsan, dayanıklılık efsanesi değil, üretim tarzı değişti, malzeme farklı, estetik kaygı arttı, işlevsellikten biraz uzaklaştık.