Geçen pazar, cebimde tam 100 lira ile evden çıktım. Planım belliydi: pazardan domates, salatalık, biraz da taze nane alıp çıkmak. Ama fiyatlar öyle uçmuş ki, iki poşetle geri döndüm, para bitti. Eskiden pazardan dönerken annemle köşe başındaki simitçiden bir simit alırdık, şimdi o simite bile elim gitmiyor. Yine de eve dönerken parkta bir banka oturup poşetten çıkardığım naneyi kokladım. O koku, çocukluğumun yaz akşamlarını getirdi aklıma.

Bazen pahalılık yüzünden alıştığım şeylerden vazgeçmek zorunda kalıyorum. Mesela eskiden her cuma akşamı dışarıda kahve içerdim, şimdilerde marketten en ucuz filtre kahveyi alıp, evde kendim demliyorum. Tadı o markalı kahveciler gibi değil ama fincanı cama koyup dışarıyı izlerken, bir şekilde o keyif yine geliyor. Geçenlerde eski bir YouTube listesini açtım, lise yıllarından kalma şarkılar. Ekstra para harcamadan kafamı dağıtabildiğime şaşırdım.

Bir de kitap konusu var. Eskiden yeni kitap kokusuna para ayırırdım, şimdi ikinci el ya da PDF bulmaya çalışıyorum. Geçen hafta Kadıköy’de sahaf gezip, üç kitaba toplam 60 lira verdim. Parayla alınan şeyler küçüldükçe, zamanla minik ritüellere daha çok tutunuyor insan. En son eski bir karikatür dergisine rastladım, on beş sene öncesinin mizahı hâlâ işe yarıyor. Şimdi akşamları çayla birlikte onu karıştırmak, pahalı bir tatlı almaktan daha iyi geliyor.