Hayat pahalılığı denen şeyin psikolojik etkisini en son geçen hafta Bim’de yaşadım. Mini çikolatalar, tanesi 5.25 TL olmuş, sanki altın kaplama. O an dedim ki, “bir tane alsam banka kredisi mi çekerim?” Sonra kasada sıradayken arkamdaki teyzenin sepetindeki tek bir gofret, bir de sade soda gördüm, içimden “bak işte gerçek lüks buymuş” diye güldüm. Eve dönüp o pahalı çikolatayı kahvenin yanına koyunca, kendimi resmen CEO sandım. Demek ki küçük mutluluk dediğin, artık porsiyon kontrollü ve epey ironik.