Evde bitmeyen işler listesi derken aklıma ilk gelen çamaşırlar. Pazartesi sabahı makineden çıkardığım çamaşırları asıyorum, aynı gün akşam yeni bir yığın biriyor. Üç çocuk olunca bu döngü hiç kırılmıyor. Geçen Ocak ayında sayma merakı bastı, bir haftada kaç kez çamaşır makinesi çalıştırdığımı not ettim: dokuz kez. Dokuz kez! Çorapları eşleştirmek ayrı bir felaketi, çocuklar biri kayboluyor, bir tanesini bulamıyorum, sonra üç ay sonra gardırobun dibinde çıkıyor.

Mutfak tezgahı da benzer hikaye. Yemeği bitirdim, bulaşıkları yıkıyorum, bir de bakmışım tezgah yine dolu. Dün akşam örneğin, çocuklara atıştırmalık hazırladığım kaseleri, bıçakları, tahtaları yıkadım. Ertesi sabah kahvaltı yapıyorum, çay demliğinden arta kalan su damladı, ekmeği kestim, peynir açtım, yine o tezgah dolu. Sanki tezgah kendi kendine eşya çekiyor gibi hissediyorum bazen.

Çocukların oyuncakları ise başka bir dert. Salon başındaki sandığa koydum, bir gece uyandığımda yerde yirmi tane lego parçası, plastik araba, kalem, defter, saç tokası karışık halde. Temizledim, hepsi tekrar çıktı. Kızım "Anne, ben bunu temiz bırakamıyorum" dedi dün. Onu duyunca anladım ki bu işler bitmeyecek, çünkü ev canlı bir yer. Durduk yere temiz kalan bir ev şüpheli bir şeydir bana.